Günlük
Yazmıyorum, esasen yazamıyorum birkaç aydır. Herhalde beş ay oldu hatıratıma bir satır yazmayalı. Birkaç mektup ve dandik bir iki deneme parçasını da saymazsak hiçbir şey yok aslında.
Bundan biraz süre önce -ne kadar olduğunu ben de bilmiyorum, belki birkaç ay belki birkaç yıl- bir kelebeğin kanadında rüzgar olan duygularım, düşüncelerim, bunalımım ve dahi benliğim fırtınaya evirildi artık. Kasırga oldu, yıktı, çığ yarattı. Ben de o çığın altında kalıverdim. Çok şey oldu, herkesi sorguladım içimde, en zoru kendim oldu. Arkadaşlarımı sorguladım, çoğu geçer not alamadı, dostlarımın kimi yanımda olmadı. Ben, bene de küstüm zaten. Aynı hataları yaptım tekrar, ölmek istedim tekrar.
Cümlenin nesnesini değiştirmeden eskisi gibi sevmeye çalıştım. İnandım. Sevdim, bir süre sesimin tonuna neşe hâkim oldu. Üzüldüm yine sonra.
Bazen bir yolun çıkmaz olduğunu bilirsin de o yola alıştığından mıdır nedendir, belki dersin, sonuna kadar gidersin. Ardına baka baka geri dönmek zorunda kalırsın sonra.
Bazı şeylerin kötü olması gerekmez seni üzmesi için, insanlara verdiğin değerin geri gelmediğini görünce yeterince üzülürsün zaten. Bilmiyorum, belki ben abartıyorum ama üzüldüm gerçekten.
Safiyane mutsuzluğun içinde hapsolmuş, anlık hazlarla mutlu olmaya çalışan bir bende gibiyim. Yüzüm değil, kalbim kara.
Bilmiyorum, benim benle mutlu olmayı öğrenmem gerek, tabii mutluluk varsa. Eskiden zevk veren şeylerin hepsi tatsız. Nedenini bilemiyorum, bir gün öğrenirim belki. Gelecek beni korkutmuyor ama karamsarlığa sürüklüyor. Hüznü morfin gibi zerk ediyor sanki.
Bilemiyorum; bilsem anlayacağım, ardından yazacağım da ama yazamıyorum. Belki bu yazamayışım da bilemememden kaynaklanıyor.